Μακροχρoνια φωτογραφικh εργασiα πaνω στην ελληνικh πολιτισμικh ταυτoτητα
Ο Γιώργος Τατάκης είναι Έλληνας φωτογράφος, του οποίου η πρακτική βασίζεται σε μακροχρόνια, ερευνητικά φωτογραφικά έργα που καταγράφουν την παράδοση, το τελετουργικό και τη συλλογική μνήμη στον ελλαδικό χώρο.
Για περισσότερο από μία δεκαετία, αναπτύσσει συνεχείς ενότητες έργου μέσα από επαναλαμβανόμενη επιτόπια έρευνα και μακροχρόνια επαφή με τοπικές κοινότητες, δημιουργώντας φωτογραφικές σειρές που υπερβαίνουν την τουριστική απεικόνιση και τις βραχυπρόθεσμες αναθέσεις. Το έργο του προσεγγίζει τη φωτογραφία ως μια διαρκή πολιτισμική πρακτική και όχι ως μια αλληλουχία μεμονωμένων projects.
Τα φωτογραφικά έργα που προκύπτουν έχουν δημοσιευθεί διεθνώς, έχουν υλοποιηθεί μέσω συνεργασιών με πολιτιστικούς οργανισμούς και θεσμούς και φυλάσσονται σε μουσειακά αρχεία και μόνιμες συλλογές. Διαβάστε όλη την ιστορία >
Για αναθέσεις πολιτιστικής φύσεως, ακολουθώ ένα σαφώς καθορισμένο καλλιτεχνικό και ηθικό πλαίσιο.

ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΕΡΓΟ
Ο Γιώργος Τατάκης δημιουργεί και διαθέτει μουσειακής ποιότητας ασπρόμαυρα φωτογραφικά τυπώματα από την Ελλάδα, τα οποία είναι διαθέσιμα προς αγορά online καθώς και μέσω επιλεγμένων εκθέσεων και συνεργατών. Το έργο του εστιάζει σε ελληνικά τοπία, τοπικές παραδόσεις και την πολιτισμική ταυτότητα, μέσα από σειρές όπως οι «Καρυάτις» και «Ήθος».
Όλα τα τυπώματα παράγονται με αρχειακές προδιαγραφές και αποστέλλονται σε όλο τον κόσμο.
Greece
ΑΘΗΝΑ. ΜΟΥΣΕΙΟ ΜΠΕΝΑΚΗ. ΝΟΕ 6 2018 - ΙΑΝ 13 2019. ΗΘΟΣ
France
ΚΑΝΝΕΣ. ΓΚΡΑΣ. ΜΟΥΣΕΙΟ FRAGONARD. ΜΑΙ 25 - ΣΕΠ 22, 2019. ΗΘΟΣ
Greece
ΑΘΗΝΑ. ΔΙΕΘΝΗΣ ΑΕΡΟΛΙΜΕΝΑΣ ΑΘΗΝΩΝ. ΙΟΥΛ 2024 - ΙΟΥΛ 2025. ΚΑΡΥΑΤΙΣ ΑΙΘΗΡ.
Greece
ΑΘΗΝΑ. ΔΙΕΘΝΗΣ ΑΕΡΟΛΙΜΕΝΑΣ. ΙΟΥΛ 2025 - ΔΕΚ 2025. ΚΑΡΥΑΤΙΣ ΑΙΘΗΡ ΜΕΡΟΣ 2.
Greece
ΣΟΥΦΛΙ. ΜΟΥΣΕΙΟ ΜΕΤΑΞΗΣ. ΙΟΥΛ16 2025 - ΟΚΤ10 2025. ΚΑΡΥΑΤΙΣ Γ - ΘΡΑΚΗ.
Ιταλία
ΤΕΡΓΕΣΤΗ, ΙΤΑΛΙΑ. PALAZZO GOPCEVICH. ΟΚΤ 2025 - ΝΟΕ 2025. ΒΡΑΒΕΙΟ ΔΗΜΟΤΙΚΩΝ ΜΟΥΣΕΙΩΝ.
Greece
ΚΑΛΑΜΑΤΑ. ΣΥΛΛΟΓΗ ΤΟΠΙΚΩΝ ΕΝΔΥΜΑΣΙΩΝ «Β. ΚΑΡΕΛΙΑ». ΑΥΓ 2023. ΚΑΡΥΑΤΙΣ ΑΛΦΑ.
Greece
Ν. ΣΑΝΤΟΡΙΝΗ. ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΣΥΜΠΟΣΙΟΝ. ΣΕΠ 2023. ΚΑΡΥΑΤΙΣ ΒΗΤΑ.
United Kingdom
ΛΟΝΔΙΝΟ. KINGS CROSS. ΙΟΥΛ - ΑΥΓ 2018. ANOTHER EUROPE
Romania
ΒΟΥΚΟΥΡΕΣΤΙ. ΑΠΡ 2019. ANOTHER EUROPE (ΣΕ ΠΕΡΙΟΔΕΙΑ)
Hungary
DEBRECEN. ΙΟΥΝ 2021. ANOTHER EUROPE (ΣΕ ΠΕΡΙΟΔΕΙΑ)
United Kingdom
ΛΟΝΔΙΝΟ. SOMERSET HOUSE. ΑΠΡ 2022. ΕΚΘΕΣΗ ΝΙΚΗΤΩΝ ΤΩΝ SONY WORLD PHOTOGRAPHY AWARDS.
South Korea
ΣΕΟΥΛ. ΙΟΥΛ - ΟΚΤ 2022. DONGGANG INTERNATIONAL PHOTO FESTIVAL 2022.
Italy
ΜΙΛΑΝΟ. ΣΕΠ - ΟΚΤ 2022. FONDAZIONE STELLINE. SWPA ΠΕΡΙΟΔΕΙΑ.
Germany
ΒΕΡΟΛΙΝΟ. ΟΚΤ '22 - ΙΑΝ '23. WILLY-BRANDT-HAUS. SWPA ΠΕΡΙΟΔΕΙΑ.
United States of America
SAN DIEGO. ΟΚΤ '22 - ΜΑΡ '23. MOPA. SWPA ΠΕΡΙΟΔΕΙΑ.
Turkey
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ. ΣΕΠ 2022. MIMAR SINAN FINE ARTS UNIVERSITY TOPHANE-I AMIRE CULTURE & ART CENTER SINGLE DOME HALL.
United Kingdom
ΛΙΒΕΡΠΟΥΛ. ΝΟΕ - ΔΕΚ '22. OPEN EYE GALLERY. SWPA ΠΕΡΙΟΔΕΙΑ.
Turkey
ΑΓΚΥΡΑ. ΔΕΚ 2022. CSO ADA ANKARA. ISTANBUL PHOTO AWARDS ΠΕΡΙΟΔΕΙΑ.
Spain
ΒΑΡΚΕΛΩΝΗ. VALID WORLD HALL GALLERY. ΜΑΡ 2 - 23 2023. LIFE-FRAMER ΠΕΡΙΟΔΕΙΑ
South Africa
JOHANNESBURG. FOTOZA GALLERY. ΜΑΙ 5 - 12 2023. LIFE-FRAMER ΠΕΡΙΟΔΕΙΑ
United States
BLOOMINGTON. FAR CENTER FOR CONTEMPORARY ARTS. ΝΟΕ 3 - 18 2023. LIFE-FRAMER ΠΕΡΙΟΔΕΙΑ
ΕΚΘΕΣΕΙΣ
SWPA
London, UK
Sony World Photography Awards 2021. Νικητής, Πορτρέτα, 2η θέση. Εικόνα ως κύρια οπτική επικοινωνία.
VIEPA
Vienna, Austria
Διεθνές Φωτογραφικό Φεστιβάλ Βιέννης. Πρώτη θέση, τροπαιούχος
LICC
London, UK
London International Creative Competition 2021. Γενικός Νικητής (Photo/Video)
URBAN AWARDS
Τεργέστη, Ιταλία
Trieste Photo Days 2025. Βραβείο Δημοτικών Μουσείων.
IPA
New York, NY, USA
International Photography Awards 2021. Νικητής, 2η θέση
MonoVisions
International
MonoVisions Photography Awards 2022. Ασπρόμαυρη Σειρά της Χρονιάς
Life Framer
International
Life Framer, Home Sweet Home 2022. Νικητής, 2η θέση
Φωτογραφικα Βραβεια Κωνσταντινουπολης
İstanbul, Turkey
Φωτογραφικά Βραβεία Κωνσταντινούπολης 2022. Νικητής, 2η θέση, Story portrait
Px3
Paris, France
Prix de la Photographie 2021. 3η θέση
VIEPA
Seoul, South Korea
Διεθνές Φωτογραφικό Φεστιβάλ Βιέννης. Χάλκινο Μετάλλιο - Ελεύθερο θέμα. 5 ακόμη Honorable mentions.
MUSE
New York, NY, USA
MUSE Photography Awards 2022. Platinum Winner.
IPA
New York, NY, USA
International Photography Awards 2021. Οι καλύτερες 5 της επιτροπής
TIFA
Tokyo, Japan
Tokyo International Foto Awards 2021. Official Selection
TIFA
Tokyo, Japan
Tokyo International Foto Awards 2021. Εύφημος Μνεία
All About Photo
International
All About Photo Awards 2022. Merit Award
DIPF
Seoul, South Korea
DongGang International Photo Festival. Open call selected artist exhibition.
reFocus
United States of America
reFocus Awards. Honorable Mention.
ND Awards
International
ND Awards. Honorable mention - People - Travel/Culture
ΒΡΑΒΕΙΑ

Οι εικόνες δημοσιεύονται διεθνώς, συμπεριλαμβανομένων των New York Times, National Geographic, Leica LFI/M και άλλων
Δημοσιεύσεις

Συνεργασίες με National Geographic, TUI, Canon, Huawei, Leica, Blue Star Ferries, Εθνικό & Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών, UNESCO, Open Farm
Συνεργασίες

Το ψηφιακό αρχείο διατηρείται και φυλάσσεται από το Μουσείο Μπενάκη, Αθήνα, Ελλάδα. Τα μουσεία Μπενάκη, Fragonard (Κάννες) και Avant-Garde (Λουγκάνο) διατηρούν έργα στις μόνιμες συλλογές τους.
Αρχείο
ΑΝΑΦΟΡΕΣ
Ο Ryan Libre υπνωτίστηκε από αυτή τη σειρά. Ήταν σε ένα ξόρκι που κράτησε αρκετή ώρα. Εντελώς αξέχαστο.
Επιτροπή Διεθνών Φωτογραφικών Βραβείων (IPA)
Τα άτομα στις εικόνες σας ταιριάζουν τέλεια στα όμορφα σενάρια
Συντακτική ομάδα της Leica
Ευχαριστούμε για τις υπέροχες φωτογραφίες
Antoine d' Agata, Φωτογράφος, Magnum Photos
Ενώ μπορεί να ήταν σημάδι για τις βόμβες αλευριού, οι λήψεις άξιζαν τον κόπο.
Jennifer Tallerico, Συντάκτρια fstoppers.com
Λατρεύουμε τις φωτογραφίες σου.
Carla Erdmann, Συντάκτρια LFI
Κάθε άτομο εδώ έχει μια ιστορία να πει και νιώθεις σαν να ξετυλίγεται μπροστά σου.
Matt Adams, Συντάκτης του National Geographic
Οι εικόνες σου είναι ΤΕΛΕΙΕΕΕΕΕΣ!
Ομάδα Μουσείου Fragonard
Οι εικόνες με βυθίζουν ξανά στην Ελλάδα των προγόνων μου.
Νίκος Αλιάγας
Οι εικόνες που είδαμε είναι καταπληκτικές.
Επιτροπή Εκθέσεων Μουσείου Μπενάκη
ΤΙ ΛΕΝΕ
FREQUENTLY ASKED QUESTIONS
Πρωιμη εκθεση και Πρωτες Επαφες με τη Φωτογραφια
Η σχέση μου με τη φωτογραφία ξεκίνησε πολύ πριν αυτή γίνει επάγγελμα. Μεγαλώνοντας στην Αθήνα, ήρθα σε επαφή με τις εικόνες σχεδόν ασυνείδητα. Η μητέρα μου κουβαλούσε πάντα μαζί της μία φωτογραφική μηχανή — μια ασυνήθιστη συνήθεια για τη δεκαετία του ’80. Παράλληλα, δίπλα στο ποδηλατάδικο του παππού μου (Τσιλιγγίρης) στην Καλλιθέα, ένας γείτονας διατηρούσε μικρό φωτογραφικό εργαστήριο, όπου εμφάνιζε φιλμ και νοίκιαζε βιντεοκασέτες. Η μηχανική της φωτογραφίας και η αναμονή μέχρι να εμφανιστεί η εικόνα άφησαν μέσα μου ένα διαρκές αποτύπωμα.
Από μικρή ηλικία με έλκυε η καλλιτεχνική έκφραση. Σπούδασα πιάνο, ζωγράφιζα και σχεδίαζα, ενώ αργότερα πειραματίστηκα και με άλλα δημιουργικά πεδία. Στα δεκαέξι μου αγόρασα την πρώτη μου φωτογραφική μηχανή με δικές μου οικονομίες. Η φωτογραφία δεν μπήκε στη ζωή μου ως απόφαση, αλλά ως σταδιακή συσσώρευση περιέργειας.
Μηχανικη, Ταξιδια και η Καθυστερημενη Στροφη προς την Τεχνη
Πιστεύοντας ότι η τέχνη από μόνη της δεν αποτελεί βιώσιμη επαγγελματική επιλογή, σπούδασα Ηλεκτρολόγος Μηχανικός στο Εδιμβούργο, ολοκληρώνοντας τόσο το προπτυχιακό όσο και το μεταπτυχιακό μου. Αργότερα ξεκίνησα διδακτορική έρευνα στην Ελλάδα, την οποία τελικά εγκατέλειψα για να μπω στην αγορά εργασίας.
Για σχεδόν μία δεκαετία εργάστηκα ως μηχανικός, μεταξύ άλλων σε ανώτερη θέση επιχειρηματικής ανάπτυξης σε διεθνή τεχνολογική εταιρεία που ειδικευόταν στη διαχείριση μεγάλων φωτοβολταϊκών πάρκων. Τα εκτεταμένα ταξίδια εκείνης της περιόδου σε όλο τον κόσμο, ενίσχυσαν την ενασχόλησή μου με τη φωτογραφία. Κάθε μετακίνηση επιβεβαίωνε ότι η φωτογραφία δεν ήταν απλώς καταγραφή, αλλά τρόπος σκέψης.
Η καθοριστική στιγμή ήρθε όταν άφησα οριστικά τη μηχανική. Η φωτογραφία έπαψε να κινείται παράλληλα με τη ζωή μου και έγινε ο κεντρικός της άξονας.
Πρωτη εκθεση και το Σημειο Καμπης στο Μεσολογγι (2015)
Η πρώτη μου ατομική έκθεση, INDIA, πραγματοποιήθηκε στο Μεσολόγγι το 2015, στο πλαίσιο τοπικού φωτογραφικού φεστιβάλ. Εκεί ήρθα σε επαφή με το έθιμο του Αϊ-Συμιού — ένα δρώμενο βαθιά ριζωμένο στην τοπική ιστορία, την κοινότητα και τη συλλογική μνήμη.
Η φωτογράφιση αυτού του γεγονότος αποτέλεσε σημείο καμπής. Για πρώτη φορά συνειδητοποίησα ότι τα ελληνικά έθιμα και τελετουργίες δεν ήταν απλώς οπτικά θέματα. Ήταν ζωντανά συστήματα, που απαιτούσαν χρόνο, επανάληψη και παρατεταμένη παρουσία. Αυτή η συνειδητοποίηση έθεσε το εννοιολογικό υπόβαθρο για αυτό που αργότερα θα ονομαζόταν Ήθος.
Η Γεννηση του ηθους: εθιμα, Χαρακτηρας και Ταυτοτητα
Το Ήθος ξεκίνησε ως μια μακροχρόνια φωτογραφική έρευνα παραδοσιακών δρώμενων, τελετουργιών και συλλογικών εκφράσεων σε όλη την Ελλάδα. Η ονομασία Ήθος προέκυψε αργότερα, κατά τη διάρκεια της επιμέλειας της πρώτης μεγάλης έκθεσης. Αντανακλούσε τόσο τον ηθικό χαρακτήρα του έργου όσο και το αντικείμενό του — τα ήθη και έθιμα που διαμορφώνουν τη συλλογική ταυτότητα.
Τα πρώτα χρόνια του Ήθους χαρακτηρίστηκαν από σοβαρές πρακτικές δυσκολίες. Έχοντας εγκαταλείψει τη μηχανική, οι οικονομικοί πόροι ήταν περιορισμένοι. Τα ταξίδια γίνονταν κυρίως οδικώς, συχνά αποφεύγοντας διόδια. Πολλές φορές κοιμόμουν στο αυτοκίνητο, σε παραλίες, σε εξωτερικούς χώρους ή σε σπίτια ντόπιων ανθρώπων που προσέφεραν φιλοξενία. Οι συνθήκες αυτές δεν ήταν αισθητικές επιλογές, αλλά αναγκαιότητες.
Παραδόξως, αυτές ακριβώς οι συνθήκες επέτρεψαν βαθύτερη πρόσβαση. Η παραμονή για μεγαλύτερα χρονικά διαστήματα, οι επαναλαμβανόμενες επισκέψεις και η συμμετοχή στην καθημερινότητα δημιούργησαν σχέσεις εμπιστοσύνης. Πολλές εικόνες του Ήθους υπάρχουν επειδή ο φωτογράφος έπαψε να αντιμετωπίζεται ως ξένος.
Δημοσιευσεις, Διεθνης Αναγνωριση και Leica
Καθώς το Ήθος εξελισσόταν, το έργο άρχισε να κυκλοφορεί διεθνώς. Δημοσιεύτηκε σε σημαντικά μέσα όπως το National Geographic, το LFI (Leica Fotografie International) και άλλα διεθνή και ελληνικά έντυπα. Αρκετές εικόνες παρουσιάστηκαν από τη Leica στις ενότητες Master Shots και Photo of the Week.
Οι δημοσιεύσεις αυτές δεν άλλαξαν την κατεύθυνση του έργου, αλλά επιβεβαίωσαν τη σημασία του σε ένα ευρύτερο φωτογραφικό και πολιτισμικό πλαίσιο.
Reflex Photographers και Πολιτιστικες Πλατφορμες
Κατά την ίδια περίοδο συνίδρυσα τη συλλογικότητα Reflex Photographers. Ο βασικός μου ρόλος εντός της ομάδας ήταν η επιχειρηματική ανάπτυξη και οι στρατηγικές συνεργασίες. Είχα την ευθύνη για την έναρξη συνεργασιών, τη διαχείριση θεσμικών σχέσεων και τη συνολική εξωστρεφή στρατηγική.
Μία από τις σημαντικότερες πρωτοβουλίες αυτής της περιόδου ήταν η πλατφόρμα pculiar.com, αφιερωμένη στην τεκμηρίωση εθίμων και παραδόσεων στην Ελλάδα και διεθνώς. Παρότι η τεχνική ανάπτυξη της πλατφόρμας έγινε από τον Αντώνη Χρυσάκη, συμμετείχα ενεργά στη στρατηγική κατεύθυνση, τις συνεργασίες και την ανάπτυξη περιεχομένου.
Μέσω των Reflex και του pculiar δημιουργήθηκαν συνεργασίες με οργανισμούς όπως οι Canon, Leica Fotografie International, Huawei και Blue Star Ferries. Η συνεργασία του pculiar με τη Blue Star Ferries τιμήθηκε αργότερα με το Silver Award στα Greek Tourism Awards.
Το ηθος στο Μουσειο Μπενακη και Διεθνεις Εκθεσεις
Το 2018, το Ήθος – Εικόνες από μιαν άλλη Ελλάδα παρουσιάστηκε στο Μουσείο Ελληνικού Πολιτισμού του Μουσείου Μπενάκη στην Αθήνα, υπό την αιγίδα των Υπουργείων Πολιτισμού και Τουρισμού. Η έκθεση αποτέλεσε αποτέλεσμα μακρόχρονης επιμελητικής προσπάθειας, συνεχών επαφών και στρατηγικού σχεδιασμού.
Μετά την Αθήνα, το Ήθος ταξίδεψε διεθνώς. Το 2019 παρουσιάστηκε στο Μουσείο Fragonard στη Γκρας της Γαλλίας. Κατά τις συζητήσεις με το μουσείο, το επιμελητικό ενδιαφέρον στράφηκε προς τη γυναικεία παραδοσιακή ενδυμασία — μια αλληλεπίδραση που επηρέασε άμεσα την κατεύθυνση του επόμενου έργου μου.
Απο το ηθος στις Καρυατιδες: Δυο Καταλυτες, Μια Μετατοπιση
Οι Καρυάτιδες δεν προέκυψαν αιφνίδια, ούτε αποτέλεσαν στυλιστικό πείραμα. Ήταν το αποτέλεσμα δύο διακριτών αλλά συγκλινόντων εμπειριών που άλλαξαν ριζικά τη σχέση μου με τη φωτογραφική μέθοδο.
Ο πρώτος καταλύτης ήταν θεσμικός.
Όταν το Ήθος προσκλήθηκε να παρουσιαστεί στο Μουσείο Fragonard στη Γκρας, οι επιμελητικές συζητήσεις στράφηκαν φυσικά προς τον ρόλο των γυναικών στον παραδοσιακό πολιτισμό. Η Γκρας — ιστορικά συνδεδεμένη με το άρωμα, τη θηλυκότητα και την κατασκευασμένη ταυτότητα — οδήγησε σε εστίαση στη γυναικεία παραδοσιακή ενδυμασία ως φορέα συλλογικής μνήμης. Αυτή η επιμελητική κατεύθυνση έθεσε τον πρώτο σαφή σπόρο για ένα νέο σώμα έργου.
Ο δεύτερος καταλύτης ήταν εννοιολογικός — και πιο ανατρεπτικός.
Την ίδια περίοδο, μία φωτογραφία μου επιλέχθηκε να εκπροσωπήσει την Ελλάδα στην έκθεση Another Europe, στο King’s Cross του Λονδίνου. Η έκθεση οργανώθηκε από το Αυστριακό Πολιτιστικό Φόρουμ στο Λονδίνο σε συνεργασία με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και περιλάμβανε μία φωτογραφία από κάθε κράτος-μέλος της ΕΕ. Η Ελλάδα εκπροσωπήθηκε από δικό μου έργο.
Κατά την παραμονή μου στο Λονδίνο, με αφορμή την έκθεση και φιλοξενούμενος εν μέρει μέσω της Αυστριακής Πρεσβείας, επισκέφθηκα το Photographers’ Gallery στο Soho. Εκεί είδα έκθεση της Alex Prager.
Σε εκείνο το στάδιο της πορείας μου είχα σχεδόν δαιμονοποιήσει τη σκηνοθετημένη φωτογραφία. Το έργο μου βασιζόταν στη βιωμένη εμπειρία, την επανάληψη και τις αδιαμεσολάβητες συνθήκες. Περπατώντας στην έκθεση της Prager, υπέθεσα αρχικά ότι οι εικόνες ήταν εξαιρετικά στιγμιότυπα — σύνθετες σκηνές αποτυπωμένες με άψογο συγχρονισμό. Εντυπωσιάστηκα από την πυκνότητα και την αφηγηματική τους αμφισημία.
Στο τέλος της έκθεσης προβαλλόταν ένα βίντεο από τα παρασκήνια. Εκεί αποκαλύφθηκε ότι οι εικόνες ήταν πλήρως σκηνοθετημένες, κατασκευασμένες με περίπλοκα σκηνικά, ηθοποιούς και κινηματογραφική σκηνοθεσία.
Η στιγμή αυτή ήταν καθοριστική.
Με ανάγκασε να επανεξετάσω μια πεποίθηση που κρατούσα σχεδόν δογματικά: ότι η αυθεντικότητα στη φωτογραφία είναι αδιαχώριστη από τον αυθορμητισμό. Παρακολουθώντας τη δημιουργία αυτών των εικόνων, συνειδητοποίησα ότι αυτό που τελικά έχει σημασία δεν είναι ο τρόπος παραγωγής μιας εικόνας, αλλά αυτό που επικοινωνεί — και αν φέρει οπτική, συναισθηματική και εννοιολογική αλήθεια.
Η επιμελητική κατεύθυνση του Fragonard και η εμπειρία της έκθεσης της Alex Prager λειτούργησαν μαζί ως οι δύο αναγκαίες συνθήκες για τη γέννηση του Καρυάτις. Η μία παρείχε το θέμα. Η άλλη κατέρριψε μια μεθοδολογική απαγόρευση που είχα επιβάλει στον εαυτό μου.
Το Καρυάτις γεννήθηκε σε αυτή τη διασταύρωση:
ένα έργο που διατηρεί εθνογραφική ευθύνη και πολιτισμική πιστότητα, επιτρέποντας ταυτόχρονα πλήρως σκηνοθετημένη, κατευθυνόμενη φωτογραφική κατασκευή — πάντα στην υπηρεσία του νοήματος, ποτέ του θεάματος.
Βραβεια, Εκθεσεις και η Δημοσια Αναπτυξη του καρυατισ
Κατά την περίοδο 2021–2025, το Καρυάτις απέσπασε 24 διεθνή φωτογραφικά βραβεία. Το έργο, ωστόσο, δεν σχεδιάστηκε ποτέ ως μια μικρή ενότητα εικόνων. Πρόκειται για ένα σώμα άνω των 200 έργων, γεγονός που από την αρχή δημιούργησε ένα πρακτικό ζήτημα: η πλήρης παραγωγή, τα τυπώματα και οι κορνίζες μιας ενιαίας έκθεσης αυτού του μεγέθους ήταν οικονομικά δυσβάστακτη.
Η λύση που επέλεξα ήταν στρατηγική. Το Καρυάτις αναπτύχθηκε δημόσια μέσα από μια σειρά μικρότερων εκθέσεων–κεφαλαίων, οι οποίες θα λειτουργούσαν αφενός ως εισαγωγή του έργου στο ελληνικό κοινό και αφετέρου ως σταδιακά βήματα προς τη μεγάλη, ενιαία έκθεση στην Αθήνα, όταν το έργο θα έχει ολοκληρωθεί πλήρως. Έτσι προέκυψαν οι εκθέσεις με τη μορφή Καρυάτις Α', Β', Γ' κ.ο.κ.
Κάθε κεφάλαιο αποτελεί μια αυτόνομη αλλά οργανικά συνδεδεμένη παρουσίαση του έργου, επιτρέποντας στο Καρυάτις να αναπτυχθεί θεσμικά, γεωγραφικά και παραγωγικά χωρίς εκπτώσεις στην ποιότητά του.
ΟΙ ΕΚΘΕΣΕΙΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ: ΚΕΦΑΛΑΙΑ
Καρυάτις Άλφα — Καλαμάτα (Αύγουστος 2023)
Η πρώτη παρουσίαση του Καρυάτις στο ελληνικό κοινό πραγματοποιήθηκε στην Καλαμάτα, στον χώρο της Συλλογής Ελληνικών Ενδυμασιών «Βικτωρία Γ. Καρέλια», σε συνεργασία με το Λύκειον Ελληνίδων Καλαμάτας. Η έκθεση αυτή καθόρισε το μοντέλο παρουσίασης του έργου: κεφάλαια του Καρυάτις τοποθετημένα μέσα σε θεσμούς άμεσα συνδεδεμένους με την ιστορία και την υλικότητα της ελληνικής ενδυμασίας.
Καρυάτις Βήτα — Σαντορίνη (Σεπτέμβριος 2023)
Το δεύτερο κεφάλαιο παρουσιάστηκε στο Symposion Cultural Center στη Σαντορίνη, επεκτείνοντας τη δημόσια διαδρομή του έργου πέρα από την ηπειρωτική Ελλάδα και επιβεβαιώνοντας τη λειτουργικότητα του μοντέλου των επιμέρους εκθέσεων.
Στρατηγική συνεργασία με το ΠΙΟΠ
Μετά τις εκθέσεις Άλφα και Βήτα, ξεκίνησε στρατηγική συνεργασία με το Πολιτιστικό Ίδρυμα Ομίλου Πειραιώς (ΠΙΟΠ), με στόχο τη συνέχεια των εκθέσεων–κεφαλαίων και τη σταδιακή πορεία προς τη μεγάλη, ενιαία έκθεση του Καρυάτις στην Αθήνα.
Καρυάτις Γ' — Μουσείο Μετάξης, Σουφλί (ΙΟΥΛ 2025 - ΦΕΒ 2026)
Το πρώτο κεφάλαιο που εντάχθηκε σε αυτή τη διευρυμένη θεσμική πορεία ήταν το Καρυάτις Γ' – Θράκη, το οποίο παρουσιάστηκε στο Μουσείο Μετάξης στο Σουφλί. Η έκθεση αυτή σηματοδότησε τη μετάβαση από μεμονωμένες παρουσιάσεις σε μια συνεκτική, μακροπρόθεσμη εκθεσιακή στρατηγική.
Καρυάτις Αιθήρ — Αθήνα, Διεθνές Αεροδρόμιο
Παράλληλα με τις εκθέσεις στην Ελλάδα, το Καρυάτις εισήλθε σε έναν ιδιαίτερα δημόσιο και απαιτητικό χώρο: το Διεθνές Αεροδρόμιο Αθηνών. Καθώς το αεροδρόμιο δεν φιλοξενεί εκθέσεις ιδιωτών καλλιτεχνών, και οι δύο παρουσιάσεις πραγματοποιήθηκαν με διοργανωτή το Λύκειον Ελληνίδων Καλαμάτας και υπό την αιγίδα του Υπουργείου Πολιτισμού.
Καρυάτις Αιθήρ — Διεθνές Αεροδρόμιο Αθηνών (Ιούλιος 2024 – Ιούλιος 2025)
Η έκθεση αυτή αποτέλεσε τη μακροβιότερη και πιο διεθνώς ορατή παρουσίαση του έργου, φέρνοντας το Καρυάτις σε καθημερινή επαφή με κοινό από όλο τον κόσμο.
Καρυάτις Αιθήρ Μέρος 2ο — Διεθνές Αεροδρόμιο Αθηνών (Ιούλιος – Δεκέμβριος 2025)
Λόγω της ιδιαίτερα θετικής ανταπόκρισης, το αεροδρόμιο φιλοξένησε δεύτερη έκθεση του ίδιου καλλιτέχνη, γεγονός πρωτόγνωρο για το εκθεσιακό του πρόγραμμα. Και οι δύο εκθέσεις παρατάθηκαν σημαντικά πέραν των αρχικά συμφωνημένων ημερομηνιών.
Διεθνής Περιοδεία μέσω Βραβείων
Παράλληλα με την ελληνική εκθεσιακή πορεία, το Καρυάτις ταξίδεψε διεθνώς μέσω εκθέσεων που προέκυψαν από διακρίσεις. Κομβικό σημείο αποτέλεσε η συμμετοχή του έργου στις εκθέσεις των Sony World Photography Awards. Φωτογραφία από το Καρυάτις, τραβηγμένη στις Σπέτσες, επιλέχθηκε ως κεντρικό εικαστικό της έκθεσης των νικητών, η οποία ξεκίνησε από το Somerset House στο Λονδίνο (Απρίλιος 2022) και συνέχισε ως διεθνής περιοδεία.
UNESCO και Πολιτιστικη Διαφυλαξη
Το 2019, επιλεγμένο φωτογραφικό και εθνογραφικό υλικό από το αρχείο μου εντάχθηκε στον επίσημο φάκελο για το Καρπάθικο Γλέντι. Το υλικό συνέβαλε στην εγγραφή του στο Εθνικό Ευρετήριο Άυλης Πολιτιστικής Κληρονομιάς της Ελλάδας, υπό το Υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού, στο πλαίσιο της Σύμβασης της UNESCO για τη Διαφύλαξη της Άυλης Πολιτιστικής Κληρονομιάς.
Η στιγμή αυτή σηματοδότησε μια μετάβαση από την τεκμηρίωση προς τη διαφύλαξη.
Ανεξαρτησια και Συνεχεια μετα τους Reflex
Μετά την ολοκλήρωση της πορείας των Reflex Photographers, όλες οι θεσμικές συνεργασίες, οι ακαδημαϊκές σχέσεις και οι στρατηγικές συνεργασίες παρέμειναν σε προσωπικό επίπεδο. Το έργο συνεχίστηκε ανεξάρτητα, διατηρώντας τον ερευνητικό και θεσμικό του προσανατολισμό.
Φονισσα: οταν η Φωτογραφαα Μπηκε Μεσα στην Ταινια
Η πρώτη ουσιαστική μου επαφή με τον κινηματογράφο δεν ήρθε μέσω σκηνοθεσίας, ούτε μέσω κλασικού backstage. Ήρθε μέσω της φωτογραφίας — ενσωματωμένης μέσα στην ίδια την αφήγηση μιας ταινίας.
Κατά την παραγωγή της Φόνισσας, κλήθηκα να συνεργαστώ ως Conceptual Photography Consultant. Ο ρόλος μου δεν ήταν να καταγράψω το γύρισμα, αλλά να δημιουργήσω φωτογραφικές εικόνες που θα υπήρχαν μέσα στην ταινία. Οι φωτογραφίες αυτές λειτουργούσαν ως αφηγηματικά αντικείμενα: props με ψυχολογικό και συμβολικό βάρος, που επηρέαζαν τη ροή και την ατμόσφαιρα της ιστορίας.
Παράλληλα με αυτές τις εντός ταινίας φωτογραφίες, ανέπτυξα μια αυτόνομη φωτογραφική αφήγηση — μια ακολουθία εικόνων δομημένων στο δικό μου οπτικό λεξιλόγιο, που ανταποκρινόταν στα θέματα της ταινίας χωρίς να τα εικονογραφεί. Αυτό απαίτησε μια μετατόπιση σκέψης: από την αυτονομία της μεμονωμένης εικόνας στην ευθύνη της εικόνας ως μέρος ρυθμού, συνέχειας και συναισθηματικής εξέλιξης.
Για πρώτη φορά ήρθα σε άμεση επαφή με τον εσωτερικό μηχανισμό της κινηματογραφικής παραγωγής:
τον τρόπο με τον οποίο διαπραγματεύεται η οπτική πρόθεση, πώς χτίζεται η ατμόσφαιρα συλλογικά και πώς το νόημα προκύπτει από τη συνάντηση εικόνας, ήχου, χρόνου και ερμηνείας.
Αυτό που είχε σημασία δεν ήταν η καινοτομία της συμμετοχής σε μια ταινία, αλλά η συνειδητοποίηση ότι πολλά από τα ερωτήματα που διερευνούσα μέσω της φωτογραφίας — σκηνοθεσία, συγγραφική φωνή, αφηγηματική ένταση και χρόνος — ήταν ήδη κινηματογραφικής φύσης.
Η Φόνισσα δεν με απομάκρυνε από τη φωτογραφία.
Αντίθετα, αποκάλυψε ότι η φωτογραφία μπορεί να λειτουργήσει μέσα στον κινηματογράφο χωρίς να χάσει την αυτονομία της.
Επεκταση του Καδρου: Απο την Ακινητη Εικονα στον Χρονο
Μετά τη Φόνισσα, έγινε σαφές ότι για να συνεχίσω αυτή τη διερεύνηση χρειαζόμουν έναν χώρο που να επιτρέπει διαρκή πειραματισμό — έξω από θεσμικούς περιορισμούς, αναθέσεις ή προκαθορισμένα φορμά.
Έτσι προέκυψε το κανάλι μου στο YouTube.
Όχι ως πλατφόρμα περιεχομένου, ούτε ως απομάκρυνση από τη φωτογραφία, αλλά ως ελεγχόμενο περιβάλλον: ένας χώρος δοκιμής του πώς ένας φωτογραφικός τρόπος θέασης συμπεριφέρεται όταν εκτείνεται στον χρόνο. Το κανάλι λειτουργεί ως εργαστήριο, όπου διερευνώ την κινηματογράφηση, τη δομή αφήγησης, τον ρυθμό και το μοντάζ — μέσα από πραγματικά έργα και όχι αφηρημένες ασκήσεις.
Η φωτογραφία παραμένει το θεμέλιο.
Η σύνθεση, η γεωμετρία, η συγκράτηση και η πρόθεση εξακολουθούν να διέπουν το έργο. Η διαφορά είναι η διάρκεια. Αντί για μία καθοριστική στιγμή, η εικόνα επιτρέπεται να εξελιχθεί, να αναπνεύσει, να συσσωρεύσει νόημα.
Το κανάλι αντικατοπτρίζει επίσης μια ευρύτερη μετατόπιση στη συγγραφική θέση. Αντί της αναμονής για άδειες, αναθέσεις ή θεσμικά πλαίσια, μου επιτρέπει να αναπτύσσω ιδέες ανεξάρτητα, να διαμορφώνω κινηματογραφική γλώσσα και να συνομιλώ απευθείας με ένα κοινό που εκτιμά τη διαδικασία όσο και το αποτέλεσμα.
Αυτό δεν είναι επανεφεύρεση.
Είναι συνέχεια.
Το έργο μου παραμένει ριζωμένο στον ελληνικό πολιτισμό, την ταυτότητα και την παράδοση — όχι ως νοσταλγία, αλλά ως ζωντανό υλικό. Είτε μέσω ακίνητων είτε μέσω κινούμενων εικόνων, ο στόχος παραμένει ο ίδιος: η δημιουργία έργου που αντιστέκεται στη μίμηση, ανταμείβει τη βραδεία θέαση και φέρει σαφή συγγραφική φωνή.
Η φωτογραφία μού έμαθε πώς να βλέπω.
Ο κινηματογράφος μού μαθαίνει πώς να αφήνω αυτή τη ματιά να ξεδιπλώνεται στον χρόνο.

